“Elimden geleni yaptım. Hep iyi olmaya çalıştım. Ama olmadı işte.”

Öyle değil mi? Bazen ne yaparsak yapalım olmuyor. Ne kadar çalışırsak çalışalım bir engel çıkıyor karşımıza, başaramıyoruz. Bazen de elimizde olmayan sebepler bizi alıkoyuyor iyi olmaktan.


Fareler ve insanlar kitabında, ana karakterlerden biri olan Lennie Small, tam da bu konudan muzdarip, akli dengesi yerinde olmayan Lennie en yakın dostu George Milton ile beraber çiftçi olarak çalışırlar başlarına ne geliyorsa zaten o çiftlikte gelir.
John Steinbeck, yan karakterleri kitaba o kadar güzel entegre etmiş ki azımız açık okuyoruz.
Özelikle Crooks’un hikayesi beni büyüledi. Bu iki dostun çalıştığı çiftlikte bulunan Crooks, o çiftlikteki tek zencidir ve bu yüzden tüm çiftlik tarafından dışlanır tek başına kalır. Lennie ve George ilk defa yanına geldiğinde Crooks şu şekilde bir şey söyler.


“Kitaplar bir halta yaramaz. İnsanın birine ihtiyacı vardır, birine yakın olmak ister.” İnler gibi devam etti. “Kimsesi yoksa delirir insan. Kim olduğu hiç önemli değildir, yeter ki yanında biri olsun. İnanın bana, insan fazla yalnız kaldı mı, hastalanır.”


Sanırım bu cümle çok güzel ifada ediyor Crooks’un yalnızlığını.


Lennie her ne kadar iyi Bir insan olmak için elinden geleni yapsa da olmuyor. Şu şekilde anlatıyor bize hislerini.


“Elimden geleni yaptım. Hep iyi olmaya çalıştım. Ama olmadı işte”.

İyi biri olmak, sadece insanın kendisine mi bağlıdır, dış etkenler bu mücadelede önemli rol oynamaz mı? İnsan sadece kendi isteğiyle iyi olabilir mi? İstemeden yaptıkları insanı kötü yapar mı? Bu gibi sorulara cevap aradım bu kitapta.

İnsan yaptıklarıyla bir bütündür, tek bir iyilik iyi tek bir hata kötü yapmaz insanı. En azından benim için. Bazen kurulu bir bombaya denk gelirsin, o bombanın düğmesine basmana gerek kalmaz ayağın takılır ve üstüne düşersin insan bu yüzen kötü olamaz olmamalı…

Benzer yazılar

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön